Ik weet hoe het voelt wanneer ondernemen langzaam verandert van iets waar je energie van krijgt, naar iets waar je iedere dag tegenop ziet.

Ik heb zelf op dat punt gestaan.

Ziekmeldingen die elkaar opvolgden. Personeelsproblemen. Kosten die gewoon doorgingen. Financiële druk die steeds groter werd. En ondertussen lag de verantwoordelijkheid iedere dag weer bij mij.

Iedere keer dacht ik:

Dit los ik ook wel weer op.

Want dat is wat je als ondernemer doet, toch?

Je schakelt. Je regelt. Je betaalt. Je vangt gaten op. En morgen begin je gewoon opnieuw.

Tot het op een gegeven moment niet meer één probleem is.

Het wordt alles tegelijk.

Mijn bedrijf liep uiteindelijk vast en ik bleef achter met torenhoge (corona) schulden. Juist daardoor dacht ik dat stoppen géén optie was.

Ik móést doorgaan.

Want hoe stop je als er nog personeel is? Verplichtingen lopen? Schulden zijn? Mensen iets van je verwachten?

Stoppen voelde niet als kiezen.
Het voelde als falen.

Pas toen ik de juiste persoon naast me kreeg, begon ik anders naar mijn situatie te kijken.

Niet iemand die tegen me zei wat ik allemaal verkeerd had gedaan. Maar iemand die hielp om de wirwar uit elkaar te trekken.

Wat kan nog wél?
Wat moet eerst?
Wat mag ik loslaten?
En hoe kom ík hier uiteindelijk doorheen?

Ik leerde dat een deur sluiten niet betekent dat alles stopt.

Soms moet die deur juist dicht voordat je kunt zien hoeveel andere deuren er nog zijn.

Daar is DOOR.BREEK uit ontstaan.

Niet vanuit een theorie over ondernemers die vastlopen.

Maar vanuit de ervaring hoe het voelt wanneer je er zelf middenin zit.

En precies daarom wil ik nu naast de ondernemer staan die denkt:

Ik weet alleen dat het zo niet meer kan… maar hoe dan wel?